areszt

II AKz 793/08 postanow. s.apel. 2008-10-22 w Katowicach Prok.i Pr.-wkł. 2009/9/45

Celem środków zapobiegawczych jest zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania i nie mogą one przekształcić się w antycypację kary.

II AKz 11/10 postanow. s.apel. 2010-01-20 w Krakowie KZS 2010/3/41

Tymczasowe aresztowanie oskarżonego nie jest celowe dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania (art. 249 § 1 k.p.k.), bowiem rozprawa nie przebiega sprawnie, skoro w ciągu pięciu miesięcy odbyto zaledwie 8 sesji, a kilka z nich bezpodstawnie odroczono bądź zakończono wcześnie (o godz. 11-ej).

II AKz 1006/09 postanow. s.apel. 2009-08-11 w Warszawie Apel.-W-wa 2009/4/17

Przy ustaleniu „dużego prawdopodobieństwa” w rozumieniu art. 249 § 1 kpk popełnienia przestępstwa prowadzący postępowanie musi dysponować takimi dowodami, które stwarzają stan uprawdopodobnienia zbliżony do pewności (analogicznie: II AKa 98/09 wyrok s.apel. 2009-06-01 w Warszawie Prok.i Pr.-wkł. 2010/9/26)

II AKa 98/09 wyrok s.apel. 2009-06-01 w Warszawie Prok.i Pr.-wkł. 2010/9/26

Przy ustaleniu „dużego prawdopodobieństwa” w rozumieniu art. 249 § 1 k.p.k. popełnienia przestępstwa prowadzący postępowanie musi dysponować takimi dowodami, które stwarzają stan uprawdopodobnienia zbliżony do pewności.

II AKz 358/09 postanow. s.apel. 2009-06-24 w Katowicach LEX nr 519610

Sąd analizując zasadność twierdzenia o występowaniu po stronie podejrzanego prawdopodobieństwa, którego żąda przepis art. 249 § 1 k.p.k., winien czynić to wyłącznie w kręgu dowodów ujawnionych i znanych przez strony postępowania. Sąd jednak mając dostęp do pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodów, których treści nie udostępniono podejrzanemu i jego obrońcom, musi jednocześnie analizować i rozważać czy ujawnione dowody dają podstawę do wyprowadzenia owego prawdopodobieństwa, a nieujawnione nie degradują go. Wszak wobec zastrzeżenia w trybie art. 156 § 5 k.p.k. na Sądzie rozpoznającym wniosek spoczywa obowiązek zweryfikowania, czy materiał udostępniony przez prokuratora nie jest wybiórczy i czy pozostałe dowody nie przeczą tezie o występowaniu tego prawdopodobieństwa. Jeżeli nieujawniony materiał wyklucza prawdopodobieństwo, którego żąda przepis art. 249 § 1 k.p.k., to oczywistym jest, że nie jest możliwe uwzględnienie wniosku o zastosowanie, a następnie przedłużenie tymczasowego aresztowania. Jednocześnie jednak ustalając byt tego prawdopodobieństwa Sąd może uczynić to wyłącznie w oparciu o dowody ujawnione i znane stronom postępowania.

II AKz 359/09 postanow. s.apel. 2009-05-27 w Katowicach LEX nr 519608…

1. Jeśli z jakichś przyczyn – niedopatrzenia pracownika sekretariatu lub sądu, zaszła potrzeba powiadomienia obrońcy o terminie posiedzenia w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania w ostatniej chwili, sąd winien podejść do sprawy rozsądnie i dodatkowo przekazać tę informację telefoniczne, aby mieć pewność, że wiadomość dotarła do adresata na czas. Pewności takiej nie daje z natury rzeczy potwierdzenie transmisji danych faksem, bo świadczy ono tylko o nadaniu komunikatu, a nie o jego odbiorze.

  1. Samo nie przebywanie pod stałym adresem zameldowania jeszcze nie świadczy o obawie ucieczki lub ukrycia się podejrzanego. Obawa taka zachodzi jednak w sytuacji gdy podejrzany wpierw podał jako stałe miejsce zameldowania określony adres, a następnie sam przyznał, że stale tam nie przebywa, by w końcu powiedzieć wprost, że w istocie w ogóle nie ma stałego miejsca pobytu. Z woli ustawodawcy, brak stałego miejsca pobytu daje zaś podstawę do zasadnego wywiedzenia przesłanki z art. 258 § 1 pkt 1 k.p.k. W żadnym razie nie podważa jej fakt zarejestrowania w określonym mieście własnej działalności gospodarczej, zwłaszcza że podejrzany sam przyznaje, iż ma ona raczej drobny charakter.

II AKz 256/09 postanow. s.apel. 2009-04-15 w Katowicach LEX nr 512063

Na czas postępowania, którego przedmiotem jest rozpoznanie złożonego w trybie art. 324 § 1 k.p.k. wniosku o umorzenie postępowania, aż do czasu rozpoczęcia wykonywania środka polegającego na umieszczeniu sprawcy w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym, wolno stosować wobec sprawcy tymczasowe aresztowanie.

II AKz 464/08 postanow. s.apel. 2008-09-16 w Krakowie KZS 2008/9/30…

Potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania odnosi się nie tylko do stadium dochodzenia lub śledztwa, ale i do postępowania sądowego aż do rozpoczęcia wykonywania ewentualnej kary, bo postępowanie może być rozmaicie utrudniane w każdym stadium.

II AKz 514/08 postanow. s.apel. 2008-07-16 w Katowicach Biul.SAKa 2008/3/15…

Sam fakt zastosowania tymczasowego aresztowania nie może być oceniany jako obalenie zasady domniemania niewinności.

WZ 39/08 postanow. SN 2008-06-10 LEX nr 419569

1. Pozbawienie podejrzanego wolności przed wydaniem prawomocnego wyroku skazującego nie może zastępować kary, dlatego ustawodawca wprowadził cały szereg ograniczeń stosowania tymczasowego aresztowania, ustanawiając gwarancje dla podejrzanego, że nawet przy najcięższych zarzutach, jeśli przesłanki do stosowania lub przedłużenia tymczasowego aresztowania nie zostały spełnione lub nie wykazano niezbędności stosowania tego tylko środka zapobiegawczego, środek ten stosowany być nie może; polskie prawo procesowe nie przewiduje obowiązku stosowania tymczasowego aresztowania.

2. Konieczność uzyskania opinii biegłych lekarzy psychiatrów, opinii biegłych z zakresu uzbrojenia i balistyki, przesłuchania świadków, którzy mogą mieć wiadomości na temat zdarzenia, ewentualnego poddania podejrzanego badaniom przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską należą do zwykłych czynności postępowania przygotowawczego i nie zawierają cech „szczególności”, które nie pozwalały na zakończenie śledztwa w terminie oznaczonym poprzednim postanowieniem o przedłużeniu stosowania tymczasowego aresztowania.

(…)

WZ 42/08 postanow. SN 2008-06-10 OSNwSK 2008/1/1261

Brak dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez podejrzanego przestępstwa, o którym mowa w art. 249 § 1 k.p.k., uniemożliwia stosowanie przez uprawniony organ procesowy jakiegokolwiek środka zapobiegawczego.

II AKz 236/08 postanow. s.apel. 2008-05-20 w Krakowie KZS 2008/7-8/56

1. Tymczasowe aresztowanie wtedy jest uzasadnione, gdy służy zabezpieczeniu sprawnie zorganizowanego postępowania, bo tylko wtedy jest środkiem celowym, to zaś jest niezbędne, by uznać je za sprawiedliwe. Nie jest uzasadnione tymczasowe aresztowanie, gdy na żądany okres przedłużenia go nie wyznaczono kolejnych sesji rozprawy głównej.

  1. Sprawność postępowania nie jest zagadnieniem abstrakcyjnym, ale jest gwarancją konstytucyjnego prawa do osądzenia bez zbędnej zwłoki, służącego nie tylko oskarżonym, ale i innym, w tym pokrzywdzonym. Ma wymierne znaczenie, gdy nie dochodzi do skazania osób aresztowanych, bo im dłuższe aresztowanie, tym większe sumy odszkodowania i zadośćuczynienia są wypłacane. Sędziowie powinni dbać i o to, by niemałe nakłady Skarbu Państwa na odbywanie rozpraw były czynione z należytą starannością i troską o dobro publiczne.

II AKz 613/07 postanow. s.apel. 2007-11-29 w Krakowie KZS 2008/2/41

Nieprawidłowe było rozpoznawanie sprawy o dalsze stosowanie tymczasowego aresztowania, gdy o posiedzeniu sądu nie zawiadomiono jednego z obrońców oskarżonego. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się od dawna, że brak zawiadomienia o terminie rozprawy (podobnie: posiedzenia) jednego z dwóch obrońców oskarżonego zmniejsza szansę na skuteczną obronę poprzez wykluczenie możliwości działania nieobecnego obrońcy, choćby tylko miał on przedstawić swe wywody (Tarnowski Kwartalnik Sądowy 1/89 poz. 52 s. 31-32). Takie procedowanie oczywiście narusza przepisy art. 96 § 1, art. 117 § 1 i 2 oraz art. 249 § 5 k.p.k.), a w konsekwencji narusza prawo oskarżonego do obrony (art. 42 ust. 2 Konstytucji i art. 6 ust. 3 pkt „c” Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności).

WZ 47/07 postanow. SN 2007-11-26 OSNwSK 2007/1/2684

Celem postępowania w przedmiocie stosowania środków zapobiegawczych nie jest merytoryczna ocena dowodów zgromadzonych w sprawie i ustalenie, czy podejrzany dopuścił się zarzucanych mu czynów, a jedynie rozważenie, czy dowody te stwarzają stan prawdopodobieństwa, o jakim mowa w art. 249 § 1 k.p.k.

II AKz 461/07 postanow. s.apel. 2007-10-08 w Krakowie KZS 2007/10/55

Skoro celem środków zapobiegawczych jest zapewnienie prawidłowego toku postępowania, a w tej sprawie aresztowanie stosuje się, nie prowadząc faktycznie postępowania dowodowego, to aresztowanie oskarżonych nie jest celowe.

II AKz 405/07 postanow. s.apel. 2007-09-04 w Krakowie KZS 2007/9/44…

Nietrafny jest zarzut naruszenia prawa do obrony przez zawiadomienie oskarżonego o terminie posiedzenia już po odbyciu go. Stosownie do art. 249 § 5 k.p.k. prawo do udziału w takim posiedzeniu nie obejmuje oskarżonego, a tylko jego obrońcę i prokuratora. Zawiadomienie oskarżonego o posiedzeniu nie było uzasadnione, zatem okoliczność że zawiadomienie dotarło do oskarżonego z opóźnieniem, nie ma znaczenia.

II AKz 19/07 postanow. s.apel. 2007-01-25 w Krakowie KZS 2007/2/39

Oczywiście błędny jest zarzut skarżącego o braku dużego prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa, skoro oskarżony został za to przestępstwo nieprawomocnie skazany. Kwestia ta została bez wątpliwości rozstrzygnięta w praktyce (zob. np. postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 27 lipca 2005 roku, KZS 7-8/05 poz. 87), a odmienne stanowisko nie da się pogodzić z podstawowymi zasadami procesu karnego. Skoro sąd wydaje wyrok skazujący, oznacza to, że jest pewien, iż oskarżony popełnił czyn mu przypisany. Podważanie tego przekonania jest niedopuszczalne w postępowaniu wpadkowym co do aresztowania, bo tyczy rozstrzygnięcia o meritum.

II AKz 80/06 postanow. s.apel. 2006-04-07 w Krakowie KZS 2006/4/38

Środki zapobiegawcze stosuje się nie dla wygody pracowników śledczych, a to łatwości odbywania przesłuchań aresztowanego itp. Aresztowanie ma służyć zabezpieczeniu postępowania przed rozmaitymi utrudnieniami ze strony podejrzanego, zarówno ucieczką i ukryciem się, jak i tamowaniem postępowania przez nadużywanie uprawnień jak matactwo dowodowe, czy to przez nakłanianie zeznających do pożądanych zeznań, zatajanie czy niszczenie dowodów czy tworzenie dowodów fałszywych. Jeśli podejrzany nie jest przez dłuższy czas przesłuchiwany, nie świadczy to, że aresztowanie go nie jest potrzebne.

II AKz 408/05 postanow. s.apel. 2005-10-26 w Krakowie KZS 2005/11/28

Skoro w postanowieniu sprzed pięciu miesięcy w tym samym przedmiocie (co do aresztowania oskarżonego) Sąd udzielił odpowiedzi na identyczny co obecnie zarzut obrońcy i wskazał na karty akt, na których znajdują się dowody uzasadniające prawdopodobieństwo sprawstwa oskarżonego, następnie dowody te przeprowadzono na rozprawie, w obecności obrońcy, ten zaś ponownie podnosi taki sam zarzut, trudno to ocenić inaczej niż jako postąpienie podejmowane bez należytej rozwagi, żeby na tym określeniu poprzestać. Sugeruje ono brak orientacji skarżącego w przebiegu przewodu sądowego.

II AKz 288/05 postanow. s.apel. 2005-07-27 w Krakowie KZS 2005/7-8/87

Samo skazanie oskarżonych nieprawomocnym wyrokiem uzasadnia wystarczająco duże prawdopodobieństwo, że popełnili oni zarzucane im przestępstwo i zwalnia od dalszej argumentacji tego przekonania.

II AKz 422/04 postanow. s.apel. 2004-11-24 w Krakowie KZS 2004/12/32…

Także w postępowaniu o stosowanie tymczasowego aresztowania (innych środków zapobiegawczych) dowodzenie obciąża tego, kto zgłasza twierdzenie, a nie tego, kto zaprzecza.

WZ 59/03 postanow. SN 2003-11-26 OSNwSK 2003/1/2541

1. Podejrzany ma prawo „w miarę zapoznawania się z poszczególnymi ustaleniami śledztwa dopasowywać przyjętą przez siebie linię obrony do tychże ustaleń, modyfikując podawane wersje przebiegu zdarzeń”. A skoro, tak to nie może to być oceniane, „w kierunku przesłanki z art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.” jako utrudnianie w bezprawny sposób postępowania karnego.

  1. Celem postępowania w przedmiocie stosowania bądź przedłużenia stosowania środków zapobiegawczych nie jest merytoryczna ocena dowodów zgromadzonych w sprawie i ustalenie czy podejrzany dopuścił się zarzucanych mu czynów, a jedynie rozważenie czy dowody te stwarzają stan prawdopodobieństwa o jakim mowa w art. 249 § 1 k.p.k.

WZ 30/03 postanow. SN 2003-07-15 OSNwSK 2003/1/1557

1. Wyrażona w § 2 art. 258 k.p.k. przesłanka grożącej oskarżonemu surowej kary może być podstawą stosowania tymczasowego aresztowania o ile prawidłowy tok postępowania karnego będzie zagrożony, wywołanym grożącą surową karą, prawdopodobieństwem uchylania się przez oskarżonego (podejrzanego) od odpowiedzialności i tym samym utrudniania postępowania karnego w sposób inny, niż wymieniony w art. 258 § 1 k.p.k.

  1. Omawianej podstawy stosowania tymczasowego aresztowania nie można więc interpretować w oderwaniu od ogólnych zasad rządzących stosowaniem środków zapobiegawczych, a w szczególności w oderwaniu od celu, którym jest przecież zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania (art. 249 § 1 k.p.k.).

II AKz 268/03 postanow. s.apel. 2003-04-02 w Katowicach OSA 2004/4/23…

Zasada domniemania niewinności nie sprzeciwia się stosowaniu wobec oskarżonego środków zapobiegawczych w sprawie, skoro jej konstytucyjny sens uznawania każdego za niewinnego dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu, wyraża się w istocie w przerzuceniu jej udowodnienia na oskarżyciela w toku toczącego się postępowania, co nie jest tożsame z pojęciem wykazania jedynie dużego prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa warunkującego stosowanie określonego środka zapobiegawczego.

II AKz 57/03 postanow. s.apel. 2003-02-05 w Krakowie KZS 2003/2/31…

Prawdopodobieństwo popełnia przestępstwa z art. 249 § l k.p.k. oznacza, że dopuszczenie się przez oskarżonego przestępstwa nie musi jeszcze być pewne, bo w założeniu tej oceny przyjmuje się niepełność informacji w tym przedmiocie, a po nieprawomocnym skazaniu – zawodność informacji czy oceny.

II AKa 193/02 postanow. s.apel. 2002-12-30 w Krakowie KZS 2002/12/44…

Wydanie wyroku uniewinniającego wymaga uchylenia wszelkich środków zapobiegawczych, jakie były stosowane, bowiem stwierdzenie niewinności oskarżonego pozbawia je podstawy faktycznej i celu (art. 249 § 1 k.p.k.).

II AKz 278/02 postanow. s.apel. 2002-07-31 w Krakowie KZS 2002/7-8/54

Odpowiednio duże prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa jest warunkiem wstępnym stosowania każdego środka zapobiegawczego, a nie tylko tymczasowego aresztowania (art. 249 § 1 k.p.k.). Skarżący chybi więc, gdy kwestionując sprawstwo oskarżonego, domaga się, by aresztowanie go zastąpić dozorem policji.

II AKz 501/02 postanow. s.apel. 2002-05-29 w Katowicach KZS 2002/11/44…

Sąd nie orzekał w oparciu o przepis art. 249 § 3 k.p.k., lecz art. 344 k.p.k., a zatem wymóg przesłuchania oskarżonego nie mógł mieć w zaistniałej sytuacji zastosowania. Orzekanie bowiem w tym trybie o dalszym areszcie nie jest tożsame z jego zastosowaniem, gdyż po wniesieniu aktu oskarżenia wchodzą w grę powinności sądu i uprawnienia stron oznaczone w art. 399 § 3 pkt 6 i § 5 k.p.k., a zawarte w rozdziale „Wstępna kontrola oskarżenia”, w którym art. 344 k.p.k. też się znajduje i nie ma w nim takiego obowiązku, o jakim pisze skarżący. Nie musiał też Sąd Okręgowy prowadzić w zaskarżonym postanowieniu wywodów, o jakie ustawodawcy chodziło w art. 251 § 3 in fine k.p.k., bo ten przepis wchodzi w grę przede wszystkim przy zastosowaniu aresztu, a nie przy jego utrzymywaniu na etapie postępowania sądowego.

II AKz 912/01 postanow. s.apel. 2001-11-14 w Katowicach OSA 2002/6/45…

Areszt tymczasowy ma służyć zabezpieczeniu prawidłowego toku postępowania. To ostatnie zaś zagadnienie w dużej mierze zależy od oceny organu prowadzącego postępowanie. Nie bez znaczenia jest tu etap sprawy i czasokres trwania dotąd aresztu, bowiem w przypadku, gdy do wyrokowania pozostało niewiele czynności, sąd orzekający jest w stanie wstępnie ocenić z jednej strony grożącą karę, a z drugiej – czy istnieje uzasadniona obawa uchylania się przez oskarżonego od wymierzenia mu surowej kary.

II AKo 319/00 postanow. s.apel. 2000-11-15 w Katowicach OSA 2001/7-8/50

Na etapie badania sprawy z punktu widzenia zasadności i celowości stosowania środków zapobiegawczych sąd nie jest uprawniony do dokonywania ocen sięgających tak głęboko w wymiar kary by przesądzać dopuszczalność stosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary i tym samym już obecnie oceniać charakter składanych przez podejrzanego wyjaśnień jako spełniający kryteria określone w art. 60 § 3 k.k. Tego rodzaju oceny zdecydowanie naruszałyby granice badania sprawy zakreślone przecież ramami przepisu art. 249 § 1 k.p.k. i art. 258 k.p.k.

II AKz 139/00 postanow. s.apel. 2000-07-05 w Krakowie KZS 2000/7-8/49…

Skoro tymczasowe aresztowanie jest środkiem zapobiegawczym, zatem środkiem procesowym, to nie można odeń oczekiwać spełniania jakichkolwiek funkcji kary. Zarzut żalącego się, że uchylenie aresztowania oskarżonego powoduje „niekorzystny oddźwięk społeczny” pozostawania oskarżonego na wolnej stopie jest więc z gruntu chybiony. Sąd Okręgowy trafnie ustalił, że śledztwo prowadzi się opieszale, skoro za powód przedłużenia go podaje się potrzebę uzyskania dowodu z opinii sądowo-psychiatrycznej, a potrzeba uzyskania tego dowodu była znana prowadzącemu śledztwo z informacji uzyskanych w początkowej fazie śledztwa.

II AKz 97/00 postanow. s.apel. 2000-05-10 w Krakowie KZS 2000/5/43

Gdy nie zachodzi prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa, nie można stosować żadnych środków zapobiegawczych, więc nie tylko tymczasowego aresztowania, ale i dozoru policyjnego, którego ustanowienia domaga się skarżący (arg. z art. 249 § 1 k.p.k.).

Wybór z komentarzy

Stefański R.A. artykuł WPP 1997/3-4/77

Zastosowanie tymczasowego aresztowania wiąże się nie z utrudnianiem postępowania przez kogokolwiek, ale wyłącznie przez oskarżonego. Trudno też akceptować pogląd, że obawa taka może wypływać z pewnych indywidualnych okoliczności wiążących się z oskarżonym, np. z zajmowania przez niego poważnego lub wpływowego stanowiska albo faktu, że jest awanturnikiem. Niewątpliwie taka ich pozycja może deprymować świadków, którzy nie chcąc narażać się takiej osobie mogą składać fałszywe zeznania, lecz nie może to obciążać oskarżonego, któremu trzeba przecież zarzucić, iż w sposób aktywny utrudnia postępowanie karne. Nie można też uzasadniać takiej obawy potrzebą sprawdzenia alibi oskarżonego, bowiem w ten sposób jego obrona, niekiedy słuszna, wywołałaby dla niego negatywne następstwa.

Skorupka J. artykuł PiP 2007/7/57

Konstytucyjny i konwencyjny standard tymczasowego aresztowania. Teza 3

Przesłanką stosowania tymczasowego aresztowania określoną w art. 258 § 2 k.p.k. jest uzasadniona obawa bezprawnego wpływania przez oskarżonego na prawidłowy tok postępowania wynikająca z przewidywania wymierzenia mu w postępowaniu głównym surowej kary. Z faktu grożącej oskarżonemu surowej kary wynika domniemanie bezprawnego wpływania przez niego na prawidłowy tok postępowania. Jeżeli więc oskarżonemu in concreto nie grozi surowa kara, art. 258 § 2 k.p.k. nie może stanowić podstawy tymczasowego aresztowania. […] Zawarte w art. 258 § 2 k.p.k. domniemanie może in concreto zostać obalone przez ustalenie, że mimo grożącej oskarżonemu surowej kary, nie zachodzi obawa bezprawnego utrudniania przez niego postępowania karnego. W takim wypadku art. 258 § 2 k.p.k. również nie będzie stanowił podstawy tymczasowego aresztowania.

Skorupka J. artykuł Prok.i Pr. 2006/12/109

Stosowanie i przedłużanie tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym. Teza 2

Stosowanie tymczasowego aresztowania na podstawie art. 258 § 2 k.p.k. wymaga sformułowania prognozy co do kary, jaka może zostać orzeczona wobec podejrzanego.

Skorupka J. artykuł PiP 2007/7/57

Konstytucyjny i konwencyjny standard tymczasowego aresztowania. Teza 2

Organ wnioskujący o zastosowanie tymczasowego aresztowania i organ stosujący ten środek, powołując się np. na obawę matactwa czy ucieczki podejrzanego, obowiązane są wskazać, na jakich konkretnych okolicznościach opierają swe twierdzenia o istnieniu zagrożenia dla prawidłowego toku postępowania. Powoływanie się przez organ wnioskujący i stosujący tymczasowe aresztowanie na ryzyko bezprawnego utrudniania przez podejrzanego postępowania karnego, bez wskazania okoliczności, na których oparte jest to przekonanie, nie spełnia wymogów określonych w art. 251 § 3 k.p.k., a tym samym wymogów szczególnej pozytywnej przesłanki zastosowania tymczasowego aresztowania (art. 258 § 1 k.p.k.). Nie spełnia również konwencyjnego standardu stosowania tymczasowego aresztowania, wyrażonego w art. 5 ust. 1 lit. c. [Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności].

/opracowanie: adw. Ewa Stępniak/