pozew o kilometrówki dla sędziów

Wzór do pobrania: pozew zwrot kosztów dojazdu – wzór dla sędziów

Gdyby się nie otwierał to poniżej treść.

Autorem wzoru NIE JEST żaden z administratorów lub autorów bloga Palestra Polska – publikujemy w związku z apelem na facebooku, autora nie znamy i nie wiemy kto nim jest.

………………., dnia … stycznia 2015 roku.

Do Sądu Rejonowego w ………………

Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

Powód:

PESEL:

(adres dla doręczeń:

) reprezentowany przez pełnomocnika

radcę prawnego / adwokata

Pozwany: Sąd Rejonowy/Okręgowy/Apelacyjny w

Wartość przedmiotu sporu: ……………zł ( słownie ……………….. złotych 00/100)

Powód zwolniony z obowiązku uiszczenia opłaty sądowej na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 4) w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2014 roku, poz. 1025 z późn.zm.)

POZEW O ZAPŁATĘ

Działając w imieniu i na rzecz powoda (pełnomocnictwo w załączeniu), niniejszym wnoszę o:

  1. zasądzenie od pozwanego Sądu ……………….na rzecz powoda ……………………kwoty ……………….. zł (słownie: ……………….) wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, tytułem przysługującego powodowi zwrotu kosztów przejazdów z miejsca zamieszkania do siedziby sądu, za okres od dnia 01 lutego 2012 roku do dnia 31 grudnia 2012 roku oraz od dnia 01 stycznia 2013 roku do dnia 30 czerwca 2013 roku;

  2. przeprowadzenie rozprawy pod nieobecność powoda lub jego pełnomocnika;

  3. wydanie wyroku zaocznego w razie bierności procesowej pozwanego;

  4. zasądzenie od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych, w tym również kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

UZASADNIENIE

Na wstępie należy zaznaczyć, że powód wyczerpał drogę służbową w sprawie objętej niniejszym pozwem poprzez zwrócenie się do Dyrektora/Kierownika Finansowego Sądu ……………..w ………………..o udzielenie informacji w przedmiocie zwrotu kosztów przejazdu, który de facto w okresie objętym żądaniem pozwu zamiast pracodawcy ustalał sędziom wysokość przysługujących należności na podstawie art. 95 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku Prawo o ustroju sądów powszechnych (tj. Dz.U. z 2013 roku, poz. 427 z późn.zm.) oraz przesłaniem wezwania do zapłaty do Sądu ……………….w ………………..

Wniesienie niniejszego pozwu jest wypadkiem koniecznym związanym z naruszeniem przez pozwanego ustawowego uprawnienia sędziego określonego w art. 95 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku Prawo o ustroju sądów powszechnych (tj. Dz.U. z 2013 roku, poz. 427 z późn.zm.) przez szereg lat.

Niniejsze uprawnienie wynika wprost z przepisu ustawy i jest jednym z elementów zapewnienia godnego wynagrodzenia, jako wypełnienie dyrektywy płynącej z wykładni przepisu art. 178 ust. 2 Konstytucji.

Przepis art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku Prawo o ustroju sądów powszechnych /powoływana niżej jako p.u.s.p./ określa, że wynagrodzenie sędziów zajmujących równorzędne stanowiska sędziowskie, różnicuje staż pracy i pełnione funkcje. Wynagrodzenie sędziego to w istocie wynagrodzenie za pełnioną służbę. Zatem zwrot kosztów przejazdów nie jest żadnym dodatkowym przychodem ze stosunku służbowego, gdyż nie powoduje żadnego przysporzenia majątkowego po stronie sędziego. Nie może być ustalony na poziomie, który nie realizuje dyspozycji art. 95 § 3 p.u.s.p przerzucając na sędziego obowiązek pokrywania kosztów przejazdów zamiast zobowiązanego do tego na mocy ustawy Sądu w którym sędzia pełni służbę /por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 17.V.1999 r. FPS 3/99 ONSA 1999, nr 4, poz. 115/.

Realizacja konstytucyjnej zasady równości z art. 32 Konstytucji RP i niedyskryminacji wobec prawa polega na tym, ze wszystkie podmioty prawa, adresaci norm prawnych, charakteryzujący się daną cechą relewantną mają być traktowani równo. Oznacza to traktowanie według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących i faworyzujących. Zróżnicowanie jest możliwe według racjonalnych i sprawiedliwych kryteriów /vide: wyrok SN z 12 września 2006 roku, PK 89/06, Monitor Prawa Pracy 2007, nr 2/. Nie istnieje więc możliwość różnicowania sytuacji związanej z wynagrodzeniem sędziego miedzy innymi w zależności od okręgu sądowego w którym pełni służbę. Sędziowie powinni być tratowani równo, cechując się takimi samymi cechami istotnymi z punktu widzenia ustawy w zakresie pełnionej służby. Jedną z takich cech jest uzyskanie zgody na zamieszkiwanie poza siedzibą sądu i konieczność dokonywania przez pracodawcę zwrotu kosztów przejazdów.

W ocenie powoda miejsce, a więc okręg w którym pełni służbę sędzia sądu powszechnego nie może być dopuszczalnym racjonalnym i usprawiedliwionym kryterium dyskryminującym sędziego.

W szczególności na obszarze wskazanych niżej okręgów sądowych nie istnieje zróżnicowanie cen związanych z kosztami eksploatacji samochodów pozwalających z których wynikałaby tak znacząca różnica cen.

Z całą pewnością powierzenie przez ustawodawcę kompetencji do ustalenia przez pracodawcę, a w istocie dyrektora sądu stawek przebiegu za 1 km nie miało na celu dyskryminacji sędziów sądów powszechnych w zależności od okręgu w jakim pełnią służbę, gdyż było by to sprzeczne z art. 113 k.p. Sędziowie mają generalnie zakaz dodatkowego zarobkowania, a więc pokrywanie przez powoda za Sąd kosztów przejazdów bezpośrednio powoduje obniżenie wynagrodzenia za pełnioną służbę.

W okresie, za który powód domaga się wyrównania zwrotu kosztów przejazdów, sprawował on urząd sędziego Sądu……………… w ………………., Powód jest aktualnie sędzią Sądu ……………….w ………………. i pełni służbę w Sądzie w …………………, który występuje jako strona pozwana /por. uchwała SN z 23 lipca 1993 r., I PZP 30/93, OSNCP 1994, nr 6, poz. 123/.

W związku z zamieszkiwaniem w miejscowości…………………., co jest spowodowane sytuacją rodzinną i ekonomiczną, powód wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego/Apelacyjnego ………………… o wyrażenie zgody na zamieszkiwanie poza siedzibą sądu.

Prezes Sądu ………………w …………………. takiej zgody powodowi udzielił.

Powód systematycznie w ramach potrzeb służby dojeżdżał do sądu swoim prywatnym samochodem, co powodowało konieczność po stronie Sądu ………………… zwrotu kosztów dojazdów na podstawie art. 95 § 3 p.u.s.p.

Zwrot kosztów przejazdu powodowi następował w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Powód wykorzystywał do podróży w okresie objętym żądaniem pozwu samochód osobowy o pojemności silnika powyżej 900ccm, tj. pojemności……………. zasilany benzyną/olejem napędowym/gazem LPG. Zwrot kosztów następował po każdym miesiącu pełnienia służby w okresie wskazanym w petitum pozwu.

Dla potrzeb ustalenia zwrotu kosztów przejazdów, przedstawiciel organu władzy wykonawczej w osobie Dyrektora/Kierownika Finansowego w Sądu …………… w ………….., ustalił zarządzeniem z dnia ……………….. roku wysokość stawki za jeden kilometr przebiegu na poziomie 50% stawki określonej § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów nie będących własnością pracodawcy. Stawka maksymalna za 1 kilometr przebiegu pojazdu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3 wynosiła 0,4179 zł.

Za okres od lutego 2012 roku do grudnia 2012 roku powód otrzymał tytułem zwrotu kosztów przejazdów kwotę …………………..zł (słownie) podczas, gdy zwrot kosztów powinien obejmować kwotę ……………………zł.

Za okres od stycznia 2013 roku do czerwca 2013 roku powód otrzymał kwotę………………… zł zamiast kwoty……………………….. zł.

Wykonujący funkcję pracodawcy w stosunku do powoda Prezes Sądu w …………………………nigdy nie ustalał w żadnej formie stawek za 1 km przebiegu dla sędziów posiadających uprawnienie wynikające z art. 95 § 3 p.u.s.p.

W tym czasie sędziowie sądów rejonowych pełniący służbę w okręgu Sądu Okręgowego w Kielcach w okresie od 1 stycznia 2011 roku do stycznia 2012 roku otrzymywali stawkę z 1 km przebiegu w wysokości 70 % stawki określonej § 2 pkt 1 lit. b powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 roku, a od lutego 2012 roku do czerwca 2013 roku, w wysokości 100% stawki, a więc wynikającą wprost z treści § 2 pkt 1 lit. b cytowanego wyżej rozporządzenia.

Nastąpiło więc oczywiste zróżnicowanie sytuacji sędziów sądów powszechnych tylko z uwagi na pełnienie służby w innej siedzibie i treść decyzji przedstawiciela władzy wykonawczej w osobie Dyrektora Sądu lub Kierownika Finansowego wydaną w stosunku do sędziów bez podstawy prawnej wynikającej w ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku Prawo o ustroju sądów powszechnych (tj. Dz.U. z 2013 roku, poz. 427 z późn.zm.). Dyrektor Sądu określając wysokość stawki za 1 km przebiegu nie może naruszać prawa w ten sposób, że ustali stawki sprzecznie z przepisem ustawy, który nakazuje zwrot kosztów przejazdów prowadząc do obejścia prawa. W tej sytuacji należy zauważyć, iż przyjęcie, że w stosunku do powoda prawidłowo realizowano obowiązek wynikający z art. 95 § 3 p.u.s.p., oznaczałoby to, że inni sędziowie otrzymali dodatkowy nieopodatkowany przychód, co jest stwierdzeniem absurdalnym w świetle niżej powołanej ekspertyzy Instytutu Transportu Samochodowego.

Ponadto koszt użytkowania samochodu powoda, którego eksploatacja de faco ma charakter zbliżony do pojazdu służbowego obejmuje nie tylko koszty paliwa, lecz także wydatki na: przeglądy, ubezpieczenia, części zamienne, niezbędne naprawy, badania okresowe, okresowe wymiany opon w związku sezonem zimowym oraz amortyzację wynikająca z utraty wartości spowodowanej głównie przebiegiem pojazdu.

Powód wykorzystuje przedmiotowy samochód prawie wyłącznie do dojazdów do miejsca służby w związku z realizowaniem obowiązków służbowych w………………………… Czas pracy powoda wynika z treści art.83 p.u.s.p., co powoduje wielokrotnie konieczność pozostawania w siedzibie sądu poza godzinami urzędowania.

Kwestia wynagrodzenia za pracę sędziów, w tym powoda, uregulowana jest w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i ustawie Prawo o ustroju sądów powszechnych. Kwestia pozycji sędziów, w tym wynagrodzenia, została ujęta w Konstytucji ze względu na szczególną rolę, jaką odgrywają oni w ustroju demokratycznym, opartym na zasadzie trójpodziału władzy.

Artykuł 10 ustawy zasadniczej stanowi, że ustrój Rzeczypospolitej Polskiej opiera się na podziale i równowadze władzy ustawodawczej, władzy wykonawczej i władzy sądowniczej. Władzę ustawodawczą sprawują Sejm i Senat, władzę wykonawczą Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej i Rada Ministrów, a władzę sądowniczą sądy i trybunały. Z kolei art. 173 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stwierdza, że Sądy i Trybunały są władzą odrębną i niezależną od innych władz.

Bezpośrednio o wynagrodzeniach sędziów mówi art. 178 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc, że sędziom zapewnia się warunki pracy i wynagrodzenie odpowiadające godności urzędu oraz zakresowi ich obowiązków. Ten sam artykuł nakłada z kolei na sędziów ograniczenia (niedotyczące innych obywateli) w postaci zakazu przynależności do partii politycznych oraz związków zawodowych. Kolejne ograniczenia dotyczące sędziego, w tym zakaz dodatkowego zarobkowania określają przepisy Prawa o ustroju sądów powszechnych.

Wykonaniem zapisu art. 178 Konstytucji w zakresie wynagrodzeń sędziów są przepisy art. 91 ustawy Prawo o Ustroju Sądów Powszechnych oraz dla sędziów zamieszkujących poza siedzibą sądu w którym pełnią służbę, przysługujący na mocy art. 95 § 3 p.u.s.p. zwrot kosztów przejazdów, który ma zapewnić równy status ekonomiczny sędziów. Przejazdy sędziów nie mają charakteru prywatnego, tylko służbowy, analogicznie jak przedstawicieli władzy ustawodawczej lub wykonawczej, których kompetencje wyznaczają Konstytucja i ustawy. Zdaniem powoda, przepisy tych aktów prawnych w zakresie wysokości wynagrodzeń sędziów jak i sposobu ich ustalania powinny być również zgodne z art. 10 i 173 Konstytucji. Oznacza to, że władza wykonawcza w drodze przepisów tzw. prawa powielaczowego nie może ustalać wynagrodzeń sędziów w sposób dowolny w żadnym aspekcie, w tym w zakresie uprawnienia z art. 95 § 3 p.u.s.p.

Kwestia zgodności przepisów regulujących wynagrodzenia sędziów z Konstytucją była już przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego – por. wyrok z dnia 4 października 2000 roku, sygn. akt: P 8/2000. Trybunał Konstytucyjny, stwierdzając brak niezgodności z Konstytucją przepisów Prawa o ustroju sądów powszechnych stwierdził, że wynagrodzenia sędziów w ogóle, jak również wynagrodzenia poszczególnych kategorii sędziów sądów równorzędnych, w tym również sędziów sądów rejonowych w razie trudności budżetu państwa, powinny być szczególnie chronione przed nadmiernie niekorzystnymi wahaniami oraz, że wynagrodzenia sędziów nie powinny być obniżane w drodze regulacji normatywnych.

W realiach sprawy niniejszej Dyrektor Sądu w drodze wewnętrznej regulacji zaniżał przysługujący na mocy ustawy „zwrot kosztów przejazdów” powodowi w stosunku w relacji do innych sędziów pełniących służbę na terenie Polski, co de facto prowadziło do obniżenia wynagrodzenia za pełnioną służbę.

Aktualnie sytuacja sędziego zamieszkującego poza siedzibą sądu jest gorsza niż biegłego sądowego, któremu przysługuje w tytułu przejazdu do sądu pełny zwrot kosztów przejazdów, a przepis art. 95 § 3 p.u.s.p. miał zrealizować jeden z warunków wynagrodzeń sędziowskich z art. 178 Konstytucji.

Bezspornie pracodawca, którym jest Państwo Polskie obowiązane jest, oprócz uwzględniania w ustalaniu wysokości kwoty zwrotu kosztów przejazdu, respektować równość sędziów sądów powszechnych, gdyż z przepisów p.u.s.p. nie wynika dopuszczalność zróżnicowania sytuacji w tym obszarze, od arbitralnej decyzji przedstawiciela władzy wykonawczej jakim jest Dyrektor Sądu.

W skład pojęcia „wynagrodzenie” na potrzeby zasady równego wynagradzania pracowników (niedyskryminacji) wchodzi również „zwrot kosztów przejazdów” wynikający z art. 95 § 3 p.u.s.p. Zdaniem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, pojęcie wynagrodzenie obejmuje także m.in. świadczenia wypłacane w razie choroby pracownika, odprawy wypłacane w przypadku zwolnień z pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, odprawy emerytalne i rentowe, gratyfikacje wypłacane pracownikom odchodzącym z pracy, różnego rodzaju udogodnienia i urządzenia dostarczane pracownikom przez pracodawcę mające podwyższać atrakcyjność zatrudnienia takie jak: oddanie do dyspozycji pracownika samochodu będącego własnością pracodawcy, zniżki w przypadku korzystania ze środków publicznego transportu, kupony na posiłki w restauracji, nie oprocentowane lub nisko oprocentowane pożyczki i kredyty, prywatną, opłacana przez pracodawcę opiekę zdrowotną, wczasy opłacone przez pracodawcę. Trybunał uznał również, iż do tych świadczeń zaliczane są zarówno świadczenia wynikające z jakiejś normy, jak i dawane pracownikowi z własnej woli. (por. Europejskie Prawo Socjalne, T II – Europejskie Prawo Pracy, A.M. Świątkowski, Dom Wydawniczy ABC, 1999, s. 184 – 185, t.12, 13)

Pomocą przy badaniu, czy wskazana grupa sędziów może stanowić punkt odniesienia do dokonywania porównań wynagrodzeń za pracę innej grupy sędziów, zdaniem powoda, może stanowić orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu dotyczące interpretacji art. 141 TWE (Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską z dnia 25.03.1957 roku, Dz.U.04.90.864/2 ze zm.). Przepis ten, co prawda, wprowadza zasadę niedyskryminacji w dziedzinie wynagrodzenia za pracę kobiet i mężczyzn, jednak poglądy wyrażone przez ten organ w zakresie praktycznych wskazówek pozwalających uchwycić dopuszczalność porównywania konkretnych grup przez pryzmat realizowania zasady niedyskryminacji, mogą być przydatne w sytuacjach, gdy przyczyna dyskryminacji dotyczy innych kryteriów, a nie tylko płci. Tak na przykład ETS w sprawie Royal Copenhagen
(C-400/93) zalecił badanie, czy w porównywalnych grupach wszyscy pracownicy mogą być zaliczeni do jednakowych kategorii społecznych, wyodrębnionych z uwagi na rodzaj wykonywanej pracy, warunki w jakich ta praca jest wykonywana oraz wymagane przygotowanie zawodowe do danej pracy. Zdaniem powoda, przy porównaniu dwóch grup w aspekcie przestrzegania zasady równego traktowania, nie powinno być także wiążące i przesądzające o braku dyskryminacji ani różne nazewnictwo analizowanych grup zawodowych, ani fakt regulowania sytuacji prawnej tych grup przez różne akty prawne, lecz decydującą rolę powinna odgrywać ocena całokształtu wykonywanych obowiązków, a zwłaszcza charakter wykonywanej pracy, nakład pracy (obciążenie), wymagane kwalifikacje, zakres obowiązków oraz cel, jaki pracownik powinien osiągnąć wykonując powierzone zadania (podobne kryteria porównywania wynagrodzeń ujęte zostały w art. 183c § 3 k.p.) Dopiero po zbadaniu tych wszystkich elementów można ocenić, czy pracownicy znajdują się w podobnych okolicznościach usprawiedliwiających przyznanie wynagrodzenia równej wysokości (sprawa Angestelltenbetriebsrat der Wiener Gebietskrankenkasse v. Wiener Gebietskrankenkasse – Zb. Orz.1999, s. I-02865, C-309/97).

Kwestię równego wynagrodzenia sędziów dostrzegł również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który stwierdził, że specyfika stanowiska służbowego sędziego, na podstawie przepisów ustawy o ustroju sądów powszechnych (wynagrodzenie zasadnicze sędziów sądów równorzędnych jest co do zasady równe, a różnice mogą wynikać ze stażu pracy i pełnionych funkcji) powoduje, że w obrębie tej grupy podatników nie powinno dochodzić do zróżnicowania w zakresie obciążeń podatkowych mających bezpośredni wpływ na wysokość realnego wynagrodzenia za pracę /vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2004 roku, sygn. akt: III SA 2861/02, opubl. w LEX nr 103331/.

Niewątpliwie systematyczne obciążenie niektórych sędziów koniecznością pokrycia brakującej części „zwrotu kosztów przejazdów” ma bezpośredni wpływ na realne wynagrodzenie za pracę. W ocenie powoda za porównywalną w tym obszarze należy przyjąć sytuację sędziów sądów powszechnych pełniących służbę w sądach rejonowych w okręgu Sądu Okręgowego w Kielcach, uzyskujących w okresie II-XII 2012 i I-VI 2013 roku realny zwrot kosztów przejazdów, podczas gdy powód otrzymywał w istocie częściowy zwrot kosztów przejazdu. Brak jest jakichkolwiek podstaw normatywnych do różnicowania sędziów sądów powszechnych pełniących służbę w sądach rejonowych/okręgowych/apelacyjnych w okręgu Sądu Okręgowego w ……………..i sędziów sądów powszechnych pełniących służbę w sądach rejonowych w okręgu Sądu Okręgowego w Kielcach.

Składniki ekonomiczne składające się na „zwrot kosztów przejazdów” są porównywalne na tych obszarach Polski, w szczególności ceny paliw, amortyzacji oraz pozostałych kosztów eksploatacji samochodów. Sędziowie tychże sądów są takimi samymi sędziami, jak sędziowie pełniący służbę w okręgu Sądu Okręgowego w ……………………

Brak jest jakichkolwiek podstaw normatywnych do różnicowania sędziów sądów rejonowych zakresie stosowania art. 95 § 3 p.u.s.p. za wyjątkiem wymierzania kary dyscyplinarnej z art. 109 p.u.s.p. W ocenie powoda poprzez niezależne od organu władzy sądowniczej kształtowanie przez przedstawiciela władzy wykonawczej w osobie dyrektora sądu „zwrotu koszów przejazdów” może dochodzić do sytuacji zbliżonych do wymierzania kary dyscyplinarnej, gdyż „brak zwrotu kosztów przejazdów” stanowi jeden z jej istotnych elementów.

W ocenie powoda wyłącznie organ sensu stricte sądowy może mieć kompetencję do kształtowania „wysokości zwrotu kosztów” przejazdu przysługującego Sędziom na podstawie art. 95 § 3 p.u.s.p. a jego wysokości w granicach określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury nie może być kształtowana dowolnie, lecz zgodnie z ustawowym celem „zwrotu kosztów przejazdów” jako świadczenia ekwiwalentnego. Teoretycznie nie można wykluczyć, że ceny paliw i usług radykalnie spadną, co spowoduje ukształtowanie stawki za jeden 1km przebiegu niższej niż maksymalna z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 roku w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów nie będących własnością pracodawcy.

Dodatkowo należy podnieść, iż przepisy tegoż rozporządzenia nie zabraniają ukształtowania stawki powyżej stawki maksymalnej określonej w rozporządzeniu, lecz będzie to stanowiło przychód pracownika podlegający opodatkowaniu na zasadach ogólnych podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W ocenie powoda organ finansowy sądu nie ma pełnej dowolności do kształtowania zwrotu kosztów przysługującego na mocy art. 95 § 3 p.u.s.p., gdyż teoretycznie możliwym byłoby ustalenie stawki za 1 km przebiegu w wysokości 1 grosza. W związku z tym warto przytoczyć opracowane na zlecenie Ministra Infrastruktury przez Instytut Transportu Samochodowego badanie średnich jednostkowych kosztów eksploatacji pojazdów i jej weryfikacja na przykładzie dominujących w Polsce marek i modeli samochodów osobowych, motocykli i motorowerów /Zeszyty Naukowe –Instytutu Transportu Samochodowego – dr inż. Jerzy Waśkiewicz, mgr Iwona Balke, mgr inż. Marcin Balke, pod recenzją prof. dr hab. Jacka Brdulaka, prof. dr hab. Zdzisława Kordela- Zeszyt nr 108, Warszawa 2011/. W wyniku badań, które nie zawierają kosztów napraw, wg. cen z II kwartału 2011 roku dla samochodów osobowych z silnikami benzynowymi o objętości skokowej powyżej 900 ccm przy średnich przebiegach 15,5 tys. km/rok, w pierwszych 5 latach eksploatacji średnie koszty to 0,97 zł/km, w pierwszych 10 latach eksploatacji średnie koszty to 0,84 zł/km. Dla samochodów osobowych z silnikami zasilanymi olejem napędowym o objętości skokowej powyżej 900 ccm przy średnich przebiegach 22 tys. km/rok, w pierwszych 5 latach eksploatacji średnie koszty to 1,07 zł/km, w pierwszych 10 latach eksploatacji średnie koszty to 0,89 zł/km. Już z tych badań wynika, że stawki określone przez dyrektora sądu w stosunku do powoda w sposób rażący naruszały przepis art. 95 § 3 p.u.s.p.

Ponieważ zwrot kosztów przejazdów powinien być wypłacony w pełnej wysokości za okresy objęte żądaniem pozwu (od 01 lutego 2012 roku do 30 czerwca 2013 roku) na takich zasadach jak dla sędziów pełniących służbę w okręgu Sądu Okręgowego w Kielcach, powód domaga się odsetek za zwłokę od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty.

Jako podstawę swojego roszczenia powód wskazuje art. 178 ust. 2 Konstytucji RP , art. 95 § 3 p.u.s.p. oraz art. 183a § 1 Kodeksu pracy.

Art. 183a § 1 k.p. stanowi między innymi, że pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy oraz warunków zatrudnienia. Powód powinien otrzymywać po pierwsze rzeczywisty zwrot kosztów przejazdów nie wyższy niż określony w rozporządzeniu, a jednocześnie nie niższy niż przysługujący innym sędziom sądów powszechnych pełniących służbę w Okręgu Kieleckim.

W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 1993 roku, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że „w sprawie o wynagrodzenie za pracę sędziego sądu rejonowego stroną pozwaną jest zatrudniający go sąd rejonowy – jako jego zakład pracy (art. 3 k.p.)” (uchwała SN z 23.VII.1993 roku, sygn. akt: I PZP 30/93, opubl. w Monitor Prawniczy 2003/13 str. 617).

W związku z likwidacją państwowej jednostki organizacyjnej – Sądu Rejonowego w……., który był zakładem pracy w rozumieniu art. 3 k.p., odpowiedzialność za jego zobowiązania ponosi państwowa jednostka organizacyjna Sąd Rejonowy w………, który przejął zakład pracy na podstawie art. 231 Kodeksu pracy, albowiem przejął zasoby kadrowe oraz składniki materialne w celu wykonywania zadań /vide: uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2013 roku, sygn. akt: III PZP 1/13/. ( DLA GOWINOWCÓW )

W ocenie powoda pomiędzy sędzią sądu powszechnego, a Państwem, którego zadania w stosunku do sędziego wykonuje odpowiedni sąd powszechny nie może następować zróżnicowanie zasad pełnienia służby uzależniony od decyzji dyrektora sądu, podejmowanej w imieniu zakładu pracy, gdyż oznaczałby to, że istnieje stosunek pracowniczego podporządkowania sędziów sądów powszechnych dyrektorowi sądu, który samodzielnie kształtuje sytuacje prawną sędziów pełniących służbę w konkretnej siedzibie sądu.

Na koniec powód pragnie poruszyć kwestię niezwiązaną z dochodzonym roszczeniem, lecz ze sposobem jego dochodzenia. Powód zetknął się z prezentowanym przez osoby publiczne stanowiskiem, że dochodzenie przez sędziego jego roszczeń ze stosunku pracy jest sprzeczne z godnością jego urzędu . Po pierwsze powód nie może w żaden sposób zgodzić się ze stanowiskiem, że dochodzenie jakichkolwiek roszczeń przed sądem, w sposób określony prawem (art. 89 § 2 p.u.s.p. wprost dopuszcza dla sędziów drogę sądową dla dochodzenia ich roszczeń), może być uznane za działanie niegodne. Po wtóre powód uważa wręcz, że stwierdzając naruszenie prawa (a zdaniem powoda wykazał on powyżej, że miało ono miejsce), ma on obowiązek podjęcia wszelkich dopuszczalnych prawem działań zmierzających do zmiany tego stanu rzeczy. Jest to, zdaniem powoda, przejaw dbałości o godność sprawowanego urzędu. Zdaniem powoda, zmuszanie sędziów do akceptowania łamania prawa, jest niebezpieczną próbą zniszczenia fundamentu, niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, jakim jest szacunek i zaufanie do prawa. Zadaniem sędziego nie jest tylko wydawanie wyroków, ale również świadczenie, zgodnie z własną wiedzą i sumieniem, o wartości naszego systemu prawnego, mającego swoje źródło w Konstytucji. Brak tego zaufania do prawa wśród sędziów, podważa ideę państwa prawa, której obrona powinna stanowić misję i nadrzędny cel wszystkich instytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Na podstawie art. 244 § 1 k.p.c. i art. 245 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c., wnoszę o przeprowadzenie w sprawie następujących dowodów:

– zgody Prezesa Sądu Okręgowego w…………….. na zamieszkiwanie powoda poza siedzibą sądu i dojazd własnym samochodem,

– dokumentów w postaci rachunków za zakupione części i usługi do samochodu powoda,

– kopii dowodu rejestracyjnego,

– badania wykonanego na zlecenie Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej przez Instytut Transportu Samochodowego opracowania naukowego z 2011 roku pt. „Badanie średnich jednostkowych kosztów eksploatacji pojazdów i jej weryfikacja na przykładzie dominujących w Polsce marek i modeli samochodów osobowych, motocykli i motorowerów”, w zakresie kosztów eksploatacji samochodów z silnikiem powyżej 900ccm,

pisma wezwanie do zapłaty,

– kopii książki serwisowej samochodu należącego do powoda.

Ponadto wnoszę:

– na podstawie art. 278 § 1 k.p.c. o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej, w celu ustalenia kosztów średnich eksploatacji pojazdu powoda za 1 km przebiegu w okresie objętym żądaniem pozwu z uwzględnieniem amortyzacji, ubezpieczenia, przeglądów, dokonanych napraw i kosztów zakupu części w celu ustalenia rzeczywistych kosztów przejazdów za 1 km przebiegu poniesionych przez powoda w okresie objętym żądaniem pozwu, na okoliczność, że nie są niższe niż 0,8358 zł/km;

– na podstawie art. 248 § 1 k.p.c. z zw. z art. 244 § 1 k.p.c. o zażądanie od Prezesa Sądu Okręgowego w Kielcach informacji w przedmiocie stawek za 1 km przebiegu pojazdów obowiązujących dla sędziów sądów rejonowych/okręgowych/apelacyjnych, którzy otrzymali zgodę na zamieszkiwanie poza siedzibą sądu, za okres od dnia 1 lutego 2012 do 31 grudnia 2012 roku oraz od dnia 1 stycznia 2013 roku do 30 czerwca 2013 roku;

– na podstawie art. 248 § 1 k.p.c. z zw. z art. 244 § 1 k.p.c. o zażądanie od pozwanego informacji w przedmiocie wysokości zwrotu kosztów przejazdów wypłaconych powodowi za okres objętym żądaniem pozwu;

– na podstawie art. 299 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. o dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron na okoliczności objęte uzasadnieniem pozwu.

Mając powyższe na uwadze wnoszę zatem jak w petitum pozwu.

…………………………………………………………..

Załączniki:

  1. pełnomocnictwo procesowe.

  2. Dokumenty ( wynikające z treści pozwu ( rachunki, ks. Serwisowa, dowód rejestracyjny etc. )

Otrzymują:

  1. adresat 2x;

  2. a/a 1x;

***************

Do sądów trafiają już pierwsze pozwy:

http://prawo.gazetaprawna.pl/artykuly/848874,pierwsze-pozwy-o-kilometrowki-w-sadach.html