ZUSowi na zlosc(źródło: http://demotywatory.pl/4447730/Zrobic-ZUS-owi-na-zlosc)

Dzisiaj przedstawiamy część 2 orzecznictwa w sprawie tzw. wcześniejszych emerytur.

https://palestrapolska.wordpress.com/2015/03/16/wczesniejsza-emerytura-za-prace-w-szczegolnych-warunkach-cz-1/

Tematem tej części jest § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, Dz. U. Nr 8, poz. 43, zgodnie z którym okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.

W orzecznictwie wskazywane jest, że po pierwsze chodzi o pracę, czyli wykonywanie tych samych czynności, ale w ramach własnej działalności gospodarczej, nie uprawnia do wcześniejszej emerytury. Po drugie, stałe wykonywanie takiej pracy nie oznacza, że jakakolwiek przerwa w jej wykonywaniu i oddelegowanie do innych czynności pozbawia uprawnień do wcześniejszej emerytury – trzeba wykazać, że ewentualne wykonywanie innych czynności miało charakter wyjątkowy i incydentalny, a nie stały. Podobnie należy oceniać czynności pomocnicze, przygotowawcze lub uzupełniające dla świadczenia pracy w szczególnych warunkach. Warto jest w takiej sytuacji skorzystać z pomocy adwokata, który pomoże w rzetelnym przeprowadzeniu postępowania dowodowego.

Poniżej – tradycyjnie – przydatne orzecznictwo:

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt II SA/Ke 866/05

 

Skoro przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wprost stwierdzają, że mają one zastosowanie do pracowników zatrudnionych, oznacza to, że nie mają zastosowania do innych osób a w szczególności do osób prowadzących własną działalność gospodarczą.

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2005 r., sygn. akt III AUa 283/05

 

Pojęcia pracownik i zatrudnienie nie mogą być interpretowane na użytek ubezpieczeń społecznych inaczej niż interpretuje je akt prawny określający prawa i obowiązki pracowników i pracodawców – Kodeks pracy.

wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt III AUa 86/31

 

Z treści przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, uchylonej z dniem 1 stycznia 1999 r., a także z treści § 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wynika, że określone w nich świadczenia przysługują tylko pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy stale przy pracach wykonywanych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 1986 r., sygn. akt III UZP 31/86

Okres wykonywania rzemiosła nie podlega wliczeniu do okresu pracy w szczególnych warunkach, wymaganego do przyznania wzrostu emerytury z tytułu takiej pracy.

wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt V U 850/13

 

Jak wynika bowiem z treści art. 184 ust. 1 w zw. z art. 32 oraz regulacji § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze prawo do wcześniejszej emerytury przysługuje jedynie osobom które wykonywały pracę w warunkach szczególnych w reżimie pracowniczym. Stanowisko ubezpieczonego zaprezentowane w sprawie nie jest zasadne. Do stażu pracy w warunkach szczególnych nie mógł bowiem zostać zaliczony wnioskowany przez ubezpieczonego okres wykonywania działalności gospodarczej. Ubezpieczony w omawianym okresie nie posiadał zaś statusu prawnego pracownika, co wyklucza rozciągniecie przytoczonej regulacji na jego osobę.

wyrok Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt IV U 1357/31

wyrok Sądu okręgowego w Tarnowie z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt IV U 929/13

 

Dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.

 

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II UK 133/13

 

Wymóg uznania robót wodnokanalizacyjnych za prace wykonywane w szczególnych warunkach, będący warunkiem koniecznym do nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, zostaje spełniony tylko wtedy, gdy takie roboty były wykonywane stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w głębokich wykopach.

wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt III AUa 1329/12

 

Okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2013 r., sygn. akt III PK 102/12

 

Sformułowania, użyte w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w różny sposób definiują prace, które można zaliczyć do kategorii prac wykonywanych w warunkach szczególnych. Opis ten należy zawsze konfrontować z konkretnym stanem faktycznym, w którym praca była wykonywana, w szczególności uwzględniając proces technologiczny, w jakim ją realizowano. Jeśli wymaga on wykonania czynności pomocniczych lub przygotowawczych, względnie uzupełniających, które stanowią jedynie jego niewielką część, to trudno uznać, że te dodatkowe czynności powodują, że pracownik nie wykonuje określonej pracy stale i w pełnym wymiarze.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt I UK 227/08

 

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego możliwe jest zakwalifikowanie pracy w szczególnych warunkach jako wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy tylko w pełnych okresach czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Mając na uwadze, że ubezpieczona w celu praktycznej i teoretycznej nauki zawodu jako uczennica na stanowisku introligatora wykonywała faktycznie prace w warunkach szczególnych w niepełnym tygodniowym wymiarze, stwierdzić należy, skoro dwa dni w tygodniu były przeznaczone na naukę w szkole, że jej praca na stanowisku introligatora kwalifikowana jako w warunkach szczególnych nie mogła być w tym okresie wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II UK 229/13

 

Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że nie jest dopuszczalne uwzględnianie przy ustaleniu okresów pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, wymaganych do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym, innych równocześnie wykonywanych prac w ramach dobowej miary czasu pracy, które nie oddziaływały szkodliwie na organizm pracownika, to jednak od tej reguły istnieją odstępstwa. Pierwsze z nich dotyczy sytuacji, kiedy inne równocześnie wykonywane prace stanowią integralną część (immanentną cechę) większej całości dającej się zakwalifikować pod określoną pozycję załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 7 lutego 1983 r. Drugie odstępstwo dotyczy przypadków, kiedy czynności wykonywane w warunkach nienarażających na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia mają charakter incydentalny, krótkotrwały, uboczny.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt I UK 164/11

 

Jeżeli czynności ogólnie pojętej kontroli oraz dozoru inżynieryjno-technicznego wykonywane są stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na stanowisku pracy związanym z określoną w pkt 24 działu XIV wykazu A rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. kontrolą lub dozorem inżynieryjno-technicznym, to okres wykonywania tej pracy jest okresem pracy uzasadniającym prawo do świadczeń na zasadach przewidzianych w rozporządzeniu, niezależnie od tego ile czasu pracownik poświęca na bezpośredni dozór pracowników, a ile na inne czynności ściśle związane ze sprawowanym dozorem i stanowiące jego integralną część, takie jak sporządzanie związanej z nim dokumentacji. Czym innym jest wykonywanie czynności administracyjno-biurowych ściśle związanych ze sprawowaniem dozoru inżynieryjno-technicznego, a czym innym wykonywanie w ramach zakresu obowiązków również innych czynności, niemających związku z wykonywaniem bezpośredniego dozoru nad procesem produkcji. Wykonywanie takich czynności w ramach zakresu obowiązków na danym stanowisku pracy uniemożliwia sprawowanie dozoru stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, a w konsekwencji wyłącza zaliczenie takiego okresu zatrudnienia do pracy w szczególnych warunkach.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt II UK 69/13

 

Okres wykonywania pracy, polegającej na nadzorze i kontroli międzyoperacyjnej jest okresem pracy uzasadniającym prawo do świadczeń na zasadach przewidzianych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. 1983 r. Nr 8 poz. 43 ze zm.), niezależnie od tego ile czasu pracownik poświęca na bezpośredni dozór pracowników, a ile na inne czynności związane ze sprawowanym dozorem i stanowiące jego integralną część. Z czynności polegających na sprawowaniu dozoru nie można wyłączać czynności administracyjno-biurowych i traktować ich odrębnie.